ΧΩΡΙΣ ΠΙΣΙΝΕΣ ΤΟ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΣΤΑ ΧΑΝΙΑ

Όσο πάνε και χειροτερεύουν τα πράγματα στο κολυμβητήριο των Χανιών, όπου η μία πισίνα κλείνει μετά την άλλη λόγω έλλειψης πετρελαίου. Παρακάτω ακολουθεί αναλυτικά η ανακοίνωση που εξέδωσε ο Ναυτικός Όμιλος Χανίων, αναφορικά με το κλείσιμο της 25άρας και εκείνης των 12,5 μέτρων πισίνας:

“Μόνο στα Χανιά το κράτος δεν έχει συνέχεια. Αναρωτιόμαστε, ποιος φταίει για το κλειστό κολυμβητήριο; Ποια είναι η ευθύνη όλων των φορέων της πόλης μας για τις δημόσιες υποδομές που αδυνατούν να λειτουργήσουν και οδηγούνται σε κλείσιμο;

Ο Ναυτικός Όμιλος Χανίων δεν μπορεί να υποκαταστήσει το κράτος. Βοήθησε, πληρώνοντας έως τώρα μεγάλη ποσότητα πετρελαίου, πιστεύοντας ότι είναι θέμα ημερών η αντικατάσταση της διοικούσας επιτροπής.

Το κράτος ένα αργοκίνητο καράβι… Ένα Ν.Π.Δ.Δ.-Ε.Α.Κ. Χανίων, παρά τους νόμους (κώδικας διοικητικής διαδικασίας), δεν προβαίνει σε πληρωμή των προμηθευτών. Κανένας λοιπόν δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες που του αναλογούν σύμφωνα με τη θέση που βρίσκεται. Και οι αθλητές, η νεολαία μας, ένας ολόκληρος αθλητικός κόσμος, έχει απομείνει να κοιτά έκπληκτος και αποσβολωμένος…

Πότε άραγε θα αποφασίσει η τρικομματική κυβέρνηση να ορίσει εκπροσώπους της για τη διοίκηση; Είναι άραγε τόσο σύνθετο και δύσκολο αυτό το θέμα; Κι από την άλλη, δεν μπορούμε να πιστέψουμε πως ενώ υπάρχουν τα χρήματα για να καλυφθούν οι ανελαστικές δαπάνες, εφευρίσκονται συνεχώς άλλοθι για να μην εκταμιευθούν από την τράπεζα… 

Η Κρήτη αποτελεί μοναδικό παράδειγμα ελληνικής περιφέρειας χωρίς ουδεμία αγωνιστική κολυμβητική δεξαμενή! Και ο νομός Χανίων χωρίς καμία πλέον κολυμβητική δεξαμενή, καθώς από το Σάββατο 2 Μαρτίου έκλεισαν, μετά την πισίνα των 50 μέτρων, και οι μικρότερες των 25 και 12,5 μέτρων…

Αναμένουμε από τον υφυπουργό αθλητισμού, ο οποίος έχει τονίσει ότι δεν επιθυμεί κανένα κολυμβητήριο κλειστό, τη Γ.Γ.Α., τους τέσσερις βουλευτές του νομού μας, τρεις από τους οποίους καταλαμβάνουν υψηλά κυβερνητικά αξιώματα, τον Αντιπεριφερειάρχη, τον Δήμο Χανίων, που δεν είναι μεν στην αρμοδιότητά του αλλά στα άμεσα ενδιαφέροντά του όπως ο ίδιος πολλές φορές έχει δηλώσει και το Ε.Α.Κ. Χανίων να κινητοποιηθούν άμεσα έτσι ώστε η υποδομή να λειτουργήσει ξανά. Επαναλαμβάνουμε, για να τονίσουμε τη βαρύτητα του ζητήματος, το κολυμβητήριο όσον αφορά το σύνολο των κολυμβητικών δεξαμενών, είναι κλειστό και θύμα της αδυναμίας της Πολιτείας να το λειτουργήσει!”.

ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟ ΒΥΡΩΝΑ:ΠΩΣ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΤΑ 17.381.064,34 ΕΥΡΩ (ΠΛΕΟΝ ΦΠΑ)!

Σε σύγχρονο… γεφύρι της Άρτας, στον Βύρωνα, κατέληξε τελικά το πολυδιαφημισμένο έργο του Κολυμβητηρίου στην Εργάνη.
Ας ξετυλίξουμε το κουβάρι του.
«ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΑΣ: 2η δέσμευση, Έργο Α: ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΚΟΛΥΜΒΗΤΗΡΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΒΥΡΩΝΑ, ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΕΡΓΑΝΗ». Από το προεκλογικό πρόγραμμα του νυν Δημάρχου Νίκου Χαρδαλιά το 2006.
Το έργο, ξεκίνησε από την προηγούμενη Δημοτική Αρχή (Ρογκάκος), χωρίς οικοδομική άδεια και σε χώρο χαρακτηρισμένο ως ζώνη πρασίνου. Σταμάτησε το 2001 με παρέμβαση του Δασαρχείου και της Περιφέρειας Αττικής, όπως αναφέρει.
Θα περιλαμβάνει «ανοιχτή πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων 50χ25, καθώς και μία μικρή πισίνα εκμάθησης νηπίων, διαστάσεων 12χ20», με προϋπολογισμό 3.500.000 ευρώ και χρηματοδότηση από το πρόγραμμα Θησέας.
Για το χρονοδιάγραμμα: «Ολοκλήρωση διαδικασίας τροποποίησης ρυμοτομικού σχεδίου και αλλαγής χρήσης (ήδη σε εξέλιξη και σε τελικό στάδιο) μέχρι τον Απρίλιο του 2007. Επικαιροποίηση μελετών εφαρμογής έως τον Ιανουάριο του 2007. Διαγωνισμός για την ανάδειξη αναδόχου έως τον Ιούλιο του 2007. Έκδοση οικοδομικής άδειας έως τον Σεπτέμβριο του 2007. Έναρξη εργασιών κατασκευής τον Δεκέμβριο του 2007. Ολοκλήρωση κατασκευής τον Δεκέμβριο του 2008». Οποία ταχύτης…
Ο ίδιος ο Δήμαρχος μάλιστα, στα εγκαίνια του κλειστού Γυμναστηρίου στην Εργάνη, στις 21 Σεπτεμβρίου 2006 – όλως τυχαίως λίγες μέρες πριν τις Δημοτικές εκλογές… – δεσμεύεται για το Κολυμβητήριο. Ο λόγος του, συμβόλαιο…
Αναζητώντας, 4 χρόνια μετά, την ημερομηνία εγκαινίασης του έργου, δεν την βρήκα πουθενά. Κρίμα…Αφού δεν… πρόκαμαν όμως, στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου της 30ής Ιουνίου 2008, ο Δήμαρχος επαναφέρει το έργο στην εισήγηση του για την «έγκριση στρατηγικών στόχων επιχειρησιακού προγράμματος Δήμου Βύρωνα», με την Ενότητα Γ.3.3, Μέτρο 3.3 Αθλητισμός «Προώθηση μαζικού αθλητισμού, μέσω κατασκευής νέων αθλητικών υποδομών (Διασχολικό Κέντρο Άθλησης – Κολυμβητήριο, Κλειστό Γυμναστήριο Καρέα)».
Κι αφού, το έργο αγνοείται, για τρία (3) ολόκληρα χρόνια, έρχεται η Πρόεδρος του Αθλητικού Οργανισμού Δήμου Βύρωνα, Μαρία Βυρίνη, τον Ιούνιο του 2009, να μας το θυμίσει: «Το κολυμβητήριο Βύρωνα θα γίνει επιτέλους πραγματικότητα. Εντός δύο μηνών (σ.σ: Τον Σεπτέμβριο του 2009 δηλαδή) δημοπρατείται το πρώτο στην Ελλάδα σύγχρονων προδιαγραφών βιοκλιματικό κολυμβητήριο με 25άρα πισίνα, ανταποκρινόμενοι έτσι σε ένα πάγιο αίτημα πολλών χρόνων» (εφημερίδα «Οι Γειτονιές μας», Ιούνιος 2009).
Μάλιστα. Το ολυμπιακών διαστάσεων κολυμβητήριο του 2006, γίνεται «βιοκλιματικό κολυμβητήριο με 25άρα πισίνα», τα 4 χρόνια της αδράνειας και απραξίας, από τις προηγούμενες Δημοτικές εκλογές «καταπίνονται» με περισσή ευκολία, οπότε Δημότη του Βύρωνα ετοιμάσου να υποδεχτείς – στις εκλογές του 2010 – και πάλι τις ιλουστρασιόν υποσχέσεις του Δημάρχου, για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του…
Το έργο της κατασκευής Κολυμβητηρίου στον Βύρωνα, όμως είναι όντως πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται με τέτοιο ανεύθυνο και δημαγωγικό τρόπο.
Απαιτείται άμεση επανασχεδίαση του, στην κατεύθυνση κατασκευής 50άρας πισίνας, ολυμπιακών δηλαδή διαστάσεων, με 8 – 10 διαδρομές, με εναλλακτικό σχέδιο για πισίνα 33χ25μ (έως 13 διαδρομές), μικρή πισίνα εκμάθησης και λειτουργικούς χώρους, ώστε να μπορέσει το Κολυμβητήριο να αποτελέσει αφενός πραγματική αθλητική κυψέλη για τα αθλήματα του υγρού στίβου και αφετέρου πόλο έλξης αθλητικών εκδηλώσεων στην πόλη μας και κοινωνικής προσφοράς στους Δημότες μας.
Η 25άρα πισίνα, λύση περασμένων δεκαετιών κυρίως για μικρές επαρχιακές πόλεις – όταν ακόμη η κολύμβηση δεν είχε διαδοθεί πέραν των τειχών – κάθε άλλο παρά ενδείκνυται. Κοινώς, πεταμένα λεφτά…
Κι αυτό γιατί, θα πρόκειται για έργο «κουλό», απλώς για να γίνει (και ένα Κολυμβητήριο κάθε άλλο παρά φτηνή κατασκευή είναι).
Μια απλή ματιά άλλωστε, στους περιμετρικούς Δήμους της Αθήνας, αποδεικνύει του λόγου το αληθές.
Πλην του Κολωνού και στη Γκράβα, όπου υπάρχουν κλειστές 25άρες πισίνες του Δήμου Αθηναίων (που έχει βέβαια και την 50άρα στο Γουδί) και οι οποίες χρονολογούνται εδώ και πολλά χρόνια, κανένας Δήμος δεν προχωρά πλέον σε τέτοιες λύσεις.
Είναι δε αρκετοί, αυτοί οι Δήμοι, που έχουν επιλέξει μια τέτοια αθλητική εγκατάσταση, όπως είναι το Κολυμβητήριο ολυμπιακών διαστάσεων, με την οποία προσφέρουν ουσιαστική αθλητική πολιτική στους Δημότες τους.
Περιστέρι, Χαϊδάρι, Αιγάλεω, Νέα Σμύρνη, Άλιμος, Ηλιούπολη, Βοτσαλάκια (Πειραιάς), Πετρούπολη, Μεταμόρφωση, Μελίσσια, Κερατσίνι, Πέραμα, Γέρακας, Χαλάνδρι, Μαρούσι, Ζωγράφου (Ιλίσιο), Γουδί κ.λπ, μερικά από τα Δημοτικά Κολυμβητήρια που λειτουργούν στο Λεκανοπέδιο.
Στην πόλη μας, ο Χρήστος Ταμπαξής, Δημοτικός Σύμβουλος της Μείζονος Αντιπολίτευσης σήμερα, αποτελεί τη σημαία και το φάρο ταυτόχρονα, θα έλεγα, με τις Ολυμπιακές του διακρίσεις στην κολύμβηση (Παραολυμπιάδα).
Το Κολυμβητήριο στον Βύρωνα, πέραν του ότι θα έλθει να προστεθεί σε έναν Πολυχώρο του Αθλητισμού, θα αποτελέσει κύτταρο αθλητικής ανάπτυξης, κυψέλη για το μελίσσι της τοπικής κοινωνίας και δη της νεολαίας μας.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ ΣΤΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΚΑΤΑΔΥΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΟΑΚΑ

Το ανοικτό καταδυτήριο του ΟΑΚΑ, ο χώρος ο οποίος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας αποτέλεσε το κέντρο αναφοράς του υγρού στίβου, έχει πλέον μετατραπεί σε βούρκο.

Είναι ακόμη ένα παράδειγμα της αδιαφορίας του ελληνικού κράτους, ένα ακόμη Ολυμπιακό έργο που αφέθηκε στην τύχη του. Είναι φανερά τα σημεία εγκατάλειψης της εγκατάστασης, σε σημείο που ο χώρος αποτελεί πλέον αληθινή εστία μόλυνσης για όσους αθλούνται καθημερινά εκεί.

Για την κατάσταση αυτή, μίλησε σε δημοσιογράφο της “Ελευθεροτυπίας” ο βετεράνος χρυσός Ολυμπιονίκης του 2004 Νίκος Σιρανίδης, ο οποίος μαζί με τον συναθλητή του Θωμά Μπίμη είχαν περάσει κατά το παρελθόν ατέλειωτες ώρες προπόνησης στο χώρο.

“Είναι ακόμη μία κακή κατασκευή στα τόσα έργα που έγιναν γρήγορα και με προχειρότητα. Δεν υπήρχε καν μελέτη, ούτε πρόβλεψη. Το πρόβλημα δημιουργούσαν οι πολλοί αέρηδες, που φυσούσαν στο σημείο” δήλωσε ο 37χρονος, ενώ συμπλήρωσε: “Το παράτησαν αμέσως μετά τους Ολυμπιακούς. Είχαν γίνει εκεί πολλοί διεθνείς αγώνες. Για να ανακαινιστεί, πρέπει να μπει ανεμοφράκτης, πέρα από τις υπόλοιπες εργασίες. Μάλλον είναι ασύμφορο οικονομικά”.

Αποσπάσματα των όσων ανέφερε στην “Ε”:

Σε απόσταση τριών μέτρων, κολυμπούν μωρά. Αναρτώνται ανακοινώσεις προς τους γονείς για τους κανόνες υγιεινής που πρέπει να τηρούνται, ενώ σε απόσταση τριών μέτρων υπάρχει… χαβούζα.

«Σίγουρα, δεν είναι ό,τι καλύτερο. Ίσως έπρεπε να είχαν αδειάσει τελείως την πισίνα, ή να την αξιοποιήσουν αλλιώς. Η συγχρονισμένη κολύμβηση θα μπορούσε επίσης να τη χρησιμοποιήσει»

 Ο Ολυμπιονίκης με αφορμή το άσχημο θέαμα του καταδυτηρίου αναπολεί στο παρελθόν και θυμάται την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου:

«Ήταν Δευτέρα 16 Αυγούστου, την Παρασκευή 13 είχε γίνει η τελετή έναρξης. Πριν από εμάς, το πρωί, ο Λεωνίδας Σαμπάνης είχε βγει τρίτος στην άρση βαρών, αλλά αργότερα του πήραν το μετάλλιο πίσω, λόγω ντόπινγκ. Το χρυσό, που ήρθε χωρίς να το περιμένει κανείς, στη συγχρονισμένη κατάδυση από τα τρία μέτρα, μας έβαλε στο βιβλίο των ηρώων της ΔΟΕ, ως το πιο απρόσμενο. Το πανηγυρίσαμε, βέβαια, δεόντως».

Κάνατε και μια δήλωση τότε, που συζητήθηκε ευρέως…

«Ναι, έγινε χαμός. Είπαμε ότι δεν έχουμε καμία απολύτως σχέση με το ψάρεμα, τους… ροφούς και το ψαροντούφεκο. Μια ζωή έτσι μας μπέρδευαν. Μας ρωτούσαν, πόσα μέτρα βάθος πας, όταν βουτάς. Τελικά πήραμε το χρυσό, αλλά η ευκαιρία να μάθει ο κόσμος τι περίπου είναι η συγχρονισμένη κατάδυση πέταξε. Και, όπως πάει το πράμα, δεν θα μάθει ποτέ».

Η κατάσταση είναι απόρροια της κρίσης; Των περικοπών που επέφερε στον αθλητισμό το Μνημόνιο;

«Όχι, φταίει η ομοσπονδία. Δεν ενδιαφέρεται καθόλου για την ανάπτυξη.  Ένα χρυσό μετάλλιο πήγε στο βρόντο. Δεν αξιοποιήθηκε. Εννιά χρόνια μετά τους Ολυμπιακούς της Αθήνας δεν με έχουν πάρει ένα τηλέφωνο.

Τους ενόχλησα εγώ κάποιες φορές, χωρίς να υπάρχει ζήτημα οικονομικό. Προσφέρθηκα να βοηθήσω. Δεν με φώναξαν καν να συζητήσουμε. Η ομοσπονδία ευθύνεται για την κατάντια. Αν ήθελε, θα μπορούσε να μαζέψει τους παλιούς αθλητές, που γνωρίζουν το άθλημα, να δημιουργήσει ένα κλιμάκιο μικρών παιδιών και να τα δουλέψει. Σε μια χώρα που περιτριγυρίζεται από θάλασσα είναι ανεπίτρεπτη αυτή η εικόνα, για ένα άθλημα θεαματικό, που φτιάχνει το σώμα και ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία μας».

Με τον Θωμά Μπίμη μιλάτε; Κάνετε παρέα;

«Έχουμε πολύ καλές σχέσεις. Άλλωστε πορευτήκαμε μαζί για πολλά χρόνια, από το 1986. Εργάζεται ως βοηθός του ομοσπονδιακού προπονητή καταδύσεων, του Πέτρου Φυρίγου. Δεν μπορεί να κάνει τίποτα ο Θωμάς. Η ομοσπονδία φταίει για όλα».

Ο προπονητής σου, ο Γιούρι Αρταμόνοφ;

«Είναι ο μόνος που δουλεύει, παρά το γεγονός ότι του έκαναν νέα μείωση στο μισθό του. Βοηθός του Φυρίγου και αυτός. Βοηθάει όλο τον κόσμο στον Άγιο Κοσμά.

Ο μόνος που γνωρίζει το άθλημα και κάνει σωστή δουλειά. Θα μπορούσαν να αξιοποιήσουν αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει εισπράξει ακόμη το πριμ του χρυσού μεταλλίου. Έρχονται από τον Βόλο για να τον παρακολουθήσουν στη ζώνη, αφού είναι ο μόνος που γνωρίζει να τη δουλεύει. Δάσκαλος πραγματικός…».

Μετά από 9 χρόνια από την κορυφαία στιγμή της αθλητικής του καριέρας, ο Νίκος Σιρανίδης εστιάζει στο παρόν αλλά και στο μέλλον του αθλήματος και αναφέρεται στην απαξίωση και τη διάλυση που επήλθε. «Δεν υπάρχει τίποτα. Κανένα ενδιαφέρον. Η ανάπτυξη είναι λέξη άγνωστη.

Το ’96 μόνος πήγα στους Ολυμπιακούς, το 2000 στο Σίδνεϊ ήμασταν 5 άτομα, το 2004 κατεβάσαμε πλήρη ομάδα, 8 άτομα, και, ξαφνικά, το 2008 στο Πεκίνο μία αθλήτρια, το 2012 ένας αθλητής. Γυρνάμε πάλι πίσω. Το 2016, στο Ρίο, δεν ξέρω αν θα στείλουμε αθλητή.

Πρόσφατα διάβασα τα παράπονα που εξέφρασε για τους ίδιους λόγους ο Στέφανος Παπαρούνας, που μας εκπροσώπησε στο Λονδίνο και αποτελεί μεγάλη ελπίδα για διακρίσεις στο μέλλον».